Augustus 2007
4 augustus
46 knopen wind op de teller in de Marina Stavoren gaf op de tweede dag verplicht rust. We besloten om de staande mastroute te kiezen naar Zeeland. Toeristisch, onze reis begint in eigen land, maar een prima manier om een beetje bij te slapen, ook schommelend met Lego te kunnen spelen en fit aan het zoute water te beginnen.
Zeester is nu in Terneuzen - daar waar 4 jaar geleden de mast erop ging bij Holland Spar. Morgenochtend, 5 augustus vertrekken we naar Oostende, voor Sigrid betekent dat wederom een varende verjaardag. Vorig jaar van Thyboron (DK) naar Vlieland, haar 40e verjaardag dus richting Belgie.
Alweer een 'zoute verjaardag'!
7 augustus - een plezierige overtocht naar Dover. Het tempo begint er een beetje in te komen: iedereen is gesettled aan boord, de ideale hellingshoek voor de Lego en Playmobil is gevonden en af en toe is het weer ons gunstig gezind. Zoals afgelopen zondag, in sneltreinvaart naar Nieuwpoort (B) in plaats van Oostende - vast een verjaardagskadootje voor Sigrid. En ook vandaag ging het best lekker naar Dover (GB). Britt verheugt zich al op het bezoek aan Dover Castle dat we al van ver zagen. Engeland is het land van de ridders, daar is ze vast van overtuigd. Nog een paar feitjes uit het leven aan boord: Quint ging helemaal over de rooie toen wij ter hoogte van Zeebrugge voeren en dat hardop uitspraken. Reden: er was geen brug te bekennen, hoe goed hij ook keek! Dat krijg je als je 3 dagen lang de Staande Mast route in NL hebt gevaren, daar haalde hij zijn jongenshart op aan bruggen en sluizen. De mooiste bruggen waren die waar treinen over heen reden, hoezo zijn jongens anders dan meisjes? Britt's 'wereldschool' hanteert een ander alfabet dan dat ze net een beetje begon te beheersen. Ze spreekt nu van Zulu Echo Echo Sierra Tango Echo Romeo -- inderdaad zo leg je aan Radio Dunkerque uit dat de Zeester de Franse territoriale wateren in wil varen.
We verlieten Dover na het aan Britt beloofde bezoek aan Dover Castle. Onderweg naar Newhaven werden we ter hoogte van Hastings verrast door dolfijnen! 's ochtends al spotte Sigrid bruinvissen, 's middags ontmoetten we ons eigen dolfinarium! De video is ons bewijsmateriaal, een paar minuten lang speelden zeker tien dolfijnen met de boeggolf van de boot. Britt was helemaal verrukt en een mail naar haar klasgenootjes kan nu gemaakt worden: we hebben ze gezien. 'Zien jullie dan ook dolfijnen?" was namelijk de meest gestelde vraag tijdens haar afscheidsuurtje op de Regenboogschool. Wanneer zien we de volgende?
Newhaven (niet nader te benoemen, het enige dat opviel was het meeuwengekrijs uit de luidsprekers, nee, we hebben liever IJmuiden met zijn valk) werd opgevolgd door Cowes (op het eiland Wight), en hoe. Zeester belandde in de finale van de Cowes week, voor de niet-zeilers zeg maar Sneekweek in het heel groot, en dan met heel veel traditie en zeer internationaal. Groot feest en spectaculaire fireworks, en heel wat Nederlandse boten. Onze mascotte Ronald (gekregen van Sigrid's collega Hester) werd helemaal blij, hij was hier eerder al als deelnemer!
We lagen eerste klas bij Folly Inn. Rivier af de feestdrukte, rivier op bootschappen doen (ja, zo spel je dat als je met de rubberboot naar de winkel gaat).
12 augustus - we verlaten het eiland Wight en steken over naar Lymington. Twee dagen slecht weer met veel wind worden voorspeld en we zoeken de nabijheid van wasmachines en een speeltuintje.
20 augustus - twee dagen slecht weer werd ongeveer een hele week. Wat een Engels 
weer... maar, we lagen riant. Lymington is een zeer gemoedelijk oord met prima voorzieningen, en tussen de buien door wisten we genoeg droge momenten te benutten. "On days like this we do laundry and have coffees" uitgesproken boven zoemende wasmachines, bracht ons in contact met een Amerikaans echtpaar dat werkelijk waar overal zeilend was geweest. Volop tips dus, en de dagelijks terugkerende wijsheid 'patient sailors have fair winds' ...
En dus namen we de trein naar het nationaal park The New Forest (Britt vroeg zich af of ze hier ook een wielrennerkaartje moest kopen (oma Anneke heeft haar ingewijd in de wereld van het Railrunnerkaartje), en fietsten we ons een dag lang in het zweet op mountainbikes met verende kinderzitjes, dwars door een prachtig bos wat door William the Conqueror ooit werd aangelegd, ja het is hier historische grond.
In en om de haven plukten we bramen, vingen krabben en samen met de buurman een heuse paling!, deden we speurtochten door het natuurgebied dat aan de haven grenst en verder testten we de nieuwe zeilpakken van de kinderen op water en winddichtheid. Met succes!
Nu, maandagavond 20 augustus tanken we water en diesel om eindelijk de oversteek naar La Coruna te kunnen gaan maken. De gribfiles (gedetailleerde wind/weer verwachtingen) die we dagelijks binnenhalen) laten gunstige omstandigheden zien voor de komende dagen. Had die Amerikaan dan toch gelijk met zijn wijsheid? Laten we het hopen, dan komt de volgende update vanaf spaanse bodem.
22 augustus - he, alweer een update? Ja, helaas wel. De windverwachtingen kwamen niet uit, in plaats van af te nemen, deed de wind er gisteren ieder uur een paar knopen bovenop. In eerste instantie goed voor nieuwe snelheidsrecords, maar met een steeds verder opbouwende zee ging de lol er toch wel van af. Sigrid en Quint zeeziek, de boot iedere 5 minuten geheel gewassen, gale warnings over de marifoon (op z'n engels- wanneer wordt die wind verwacht? later...): we waren toch voor ons plezier onderweg? Dus de uitwijk gemaakt naar Weymouth, gelukkig hebben Hugo en ik dan aan kort krijgsberaad genoeg om een wijs besluit te nemen. En zo lagen we vandaag verwaaid met Noordenwind, kracht 7, vlagen 8. Gek genoeg ging al die wind gepaard met mooi weer, en dus deden we zoals de Engelsen doen zodra het zonnig is, we gingen naar het strand. Met genoemde windkracht kun je je misschien voorstellen dat we volledig gezandstraald zijn ondanks het feit dat we als enige op het strand onze 'cabane' op wisten te zetten. Onze hollandse roots waren goed zichtbaar want wij bouwden dijken en kanalen, en de Engelsen bouwden toch vooral kastelen.
Morgen doen we opnieuw een poging Engeland te gaan verlaten, naderend slecht weer bij Noord Spanje maakt dat we een tussenstop in Cameret (Frankrijk, Bretagne) gaan inplannen. Patient sailors have fair winds, denken we dan maar weer.... (zie ook hierboven)
De tweede etappe is begonnen, we zijn in La Coruna, Spanje.
We vertrokken op donderdag jl. vanuit Camaret, Bretagne, en hadden een zeer vlotte oversteek. Schreven we daags tevoren nog waarschijnlijk tussen de 60 en 70 uur nodig te hebben, de klus was uiteindelijk geklaard in 57 uur. Moeten we erbij vertellen dat het daggemiddelde van de laatste dag enorm werd opgestuwd (letterlijk!) door de hoge golven waar de regio om bekend staat. We wisten dat het hoog zou zijn, maar als je dan begint aan de beklimmingen en vooral afdalingen... de Zeester zou de bolletjestrui waardig zijn, zo goed hield ze zich, en daardoor de bemanning ook. Het golvenverschijnsel laat zich verklaren door diepteverschil. Van een diepte van meer dan 4 kilometer ga je in korte tijd naar een diepte van 'slechts' 200 meter... De bewoners van dit diepe water hebben we ook gezien- walvissen! en wederom dolfijnen.
Inmiddels een dag in La Coruna, schoon schip gemaakt en visjes gevangen vanaf de steiger. Het mooie weer uit Frankijk is meegevaren, en de vooruitzichten zijn prima - we zijn helemaal blij!
